حال من خوب است!!

این روزها همش به یاد این شعر سید علی صالحی هستم و زیر لب زمزمه می کنم :

 

سلام!
حال همه‌ی ما خوب است
ملالی نیست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خیالی دور،
که مردم به آن شادمانیِ بی‌سبب می‌گویند
با این همه عمری اگر باقی بود
طوری از کنارِ زندگی می‌گذرم
که نه زانویِ آهویِ بی‌جفت بلرزد و
نه این دلِ ناماندگارِ بی‌درمان!
تا یادم نرفته است بنویسم
حوالیِ خوابهای ما سالِ پربارانی بود
می‌دانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازه‌ی باز نیامدن است
اما تو لااقل، حتی هر وهله، گاهی، هر از گاهی
ببین انعکاس تبسم رویا
شبیه شمایل شقایق نیست!
راستی خبرت بدهم
خواب دیده‌ام خانه‌ئی خریده‌ام
بی‌پرده، بی‌پنجره، بی‌در، بی‌دیوار … هی بخند!
بی‌پرده بگویمت
چیزی نمانده است، من چهل ساله خواهم شد
فردا را به فال نیک خواهم گرفت
دارد همین لحظه
یک فوج کبوتر سپید
از فرازِ کوچه‌ی ما می‌گذرد
باد بوی نامهای کسان من می‌دهد
یادت می‌آید رفته بودی
خبر از آرامش آسمان بیاوری!؟
نه ری‌را جان
نامه‌ام باید کوتاه باشد
ساده باشد
بی حرفی از ابهام و آینه،
از نو برایت می‌نویسم
حال همه‌ی ما خوب است
اما تو باور نکن!

به یاد پدرم

پدرم

نمیدانم اینک در کدامین سوی این عالم نشسته ای!

اما هر جا که باشی، دور یا نزدیک

شک ندارم که هنوز دلت با ماست!

و یاد تو

که هر شب، هر شب

از سقف خاطرات من چکه می کند

و صدای قدمهایت که هنوز در گوشم می پیچد!

و چشمهای بی فروغت را که بی خداحافظی کوچ کردند، هر روز مرور می کنم!

هنوز هرم آخرین نفسهایت روی صورتم هست!

پدرم

عزیزم

زندگـــــــــ ی

زیبا بود

اگر

وقت رفتن

صدای قدم هایت

مرگــــــــ را بیدار نمی کرد !

به قول قیصر امین پور :

حرف‌های ما هنوز ناتمام ....

     تا نگاه می‌کنی :
     وقت رفتن است

                          باز هم همان حکایت همیشگی!

                                                           پیش از آن‌که با خبر شوی
                                                               لحظه‌ عزیمت تو ناگزیر می‌ شود

                                  آی .....
                                  ای دریغ و حسرت همیشگی


                      ناگهان                   چقدر زود                  دیر می‌شود!

تنهایی

فعلا من و سها در امیدیه تنهاییم!

سه روز دانشگاهم و بقیه روزها درگیر خواندن مقاله و طرح درس و ....

حوصله بیرون رفتن ندارم فقط به اجبار و برای گرفتن مایحتاجم!

دوستانم زنگ میزنند و می پرسند بعد زندگی در تهران حالا چطور با امیدیه کنار آمدی!

ولی من که با تهران هم مشکل داشتم! همش در سفر و همش درگیر شلوغی و مسایل جانبی تهران زیستی!!

اینجا فقط سکوت هست و صدای تبلت سها!

صدای تیک تیک ساعت و بانگِ خروس ِ همسایه پشتی!

و من همش می خوانم و می نویسم!

و سرچ میکنم و سرچ ... سرچ ....

فراخی اینترنت هم جوابگوی آشفتگی من نیست!!

تنهايی من رازی است

  که غروب تا غروب

  ميان کوههای سر به خون کشيده دلم

  پژ  و   ا   ک  می شود!